Το όνομα…

Φοβερό μέσο το διαδίκτυο. Το έχω ανακαλύψει χρόνια. Πρόσφατα ανακάλυψα και τα blog. Άλλη μεγάλη εφεύρεση. Είναι στιγμές που έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου. Η τουλάχιστον με την ετικέτα που άλλοι επέλεξαν να σου δώσουν. Το όνομά σου. Ξέρετε σ’ όλο τον κόσμο κανείς δεν παίρνει το όνομα που γουστάρει, αλλά αυτό που γουστάρουν οι άλλοι. Δεν διαλέγεις ούτε το επώνυμό σου που το κουβαλάς ως ευλογία ή ως κατάρα (ανάλογα με την περίπτωση), ούτε καν το όνομά σου.
Εμένα για παράδειγμα με βάφτισαν Ευάγγελο και με φώναζαν Άγγελο. Άντε τώρα να εξηγείς σε όλους γιατί δεν γιορτάζεις των Ταξιαρχών, αλλά του Ευαγγελισμού. Μύλος.
Στο διαδίκτυο όμως μπορεί να μην σου ανήκει ούτε το όνομά σου. Πήγα να ανοίξω blog μόνο με το επώνυμό μου: Μενδρινός. Αδύνατον. Βλέπετε θα υπήρχε σύγχυση. Υπάρχει ο Κώστας Μενδρινός ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και ο Jim Mendrinos κωμικός που κάνει καριέρα στην Αμερική. Ας με συγχωρέσουν οι άλλοι Μενδρινοί που δεν γνωρίζω.
Επόμενη λύση το AggelosMendrinos μία λέξη. Κι εγένετο blog. Γρήγορα γιατί μπορεί να βρεθεί κανένας συνονόματος και να κατοχυρώσει το όνομα. Οπότε;
Τώρα ο επόμενος Αγγελος Μενδρινός που θα θέλει να αποκτήσει blog μάλλον θα βρει κλειστές τις πόρτες της διεύθυνσης. Όταν το όνομα έγινε δεκτό ένιωσα ανακούφιση. Φανταστείτε να με έλεγαν Γιώργο ή Κώστα ή Γιάννη Παπαδόπουλο; Ούτε ψύλλος στον κόρφο μου.